مدتهاست تو را ندیده ام

ﺑﻬﺎﺭ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺷﮑﻮﻓﻪ ﻫﺎ ﻫﻤﻪ ﺟﺎ ﺭﺍ ﭘﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﻣﻦ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﺎﻕ ﯾﮏ ﺳﺎﻝ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺛﺎﻧﯿﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﺷﻤﺎﺭﻩ ﺍﻓﺘﺎﺩﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ. ﺩﻭﺭﻡ ﺷﻠﻮﻍ ﺑﻮﺩ ﭘﺮ ﺍﺯ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻭ ﺳﭙﯿﺪﯼ ﺗﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯼ  ﺭﻭﺷﻦ ﻭﺍﺿﺢ ﺗﺮ ﺷﺪﻧﺪ ﻫﻮﻣﻦ ﻭ ﺷﺎﺩﯼ ﺭﺍ  ﺍﺯ ﺑﯿﻨﺸﺎﻥ ﺷﻨﺎﺧﺘﻢ  ﺷﺎﺩﯼ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺟﻮﺍﻧﺘﺮ  ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ. ﺩﻩ ﺳﺎﻟﯽ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺑﻮﺩﻣﺶ.  ﻫﻮﻣﻦ ﻫﻢ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻭﻗﺘﯽ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﺍﻣﺪﻡ ﺑﻪ  ﮐﺎﻧﺎﺩﺍ ﺭﻓﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺗﻤﺎﺳﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﯿﻢ.ﺭﺍﺳﺘﯽ ﭼﻪ ﮐﺴﯽ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺧﺒﺮ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ؟ ﺩﯾﮕﺮﺍﻥ ﮐﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ؟
ﺗﯿﺮﮔﯽ ﻫﺎ ﻣﺪﺍﻡ ﺍﯾﻨﺴﻮ ﻭ ﺁﻥ ﺳﻮ ﻣﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪﻡ ﻭ ﻧﺸﺴﺘﻢ. ﮔﻮﯾﯽ ﻭﺯﻥ ﺯﯾﺎﺩﯼ ﮐﻢ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩﻡ. ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺎﻻ ﺑﺮﻭﻡ. ﺷﺎﺩﯼ ﻟﺒﺨﻨﺪ ﻣﯽ‌ﺯﺩﻡ. ﻣﻦ ﮐﻢ ﮐﻢ ﺑﺎﻻ ﺭﻓﺘﻢ ﻣﺜﻞ ﯾﮏ ﺑﺎﻟﻮﻥ ﻭ ﺷﺎﺩﯼ ﻭ ﻫﻮﻣﻦ ﻧﯿﺰ ﺁﻣﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺳﭙﯿﺪﯼ ﻫﺎ ﻭﻟﯽ ﺗﯿﺮﻩ ﮔﯽ ﻫﺎ ﻫﻤﺎﻧﺠﺎ ﺍﯾﻨﺴﻮ ﻭ ﺁﻥ ﺳﻮ ﻣﯽ ﺭﻓﺘﻨﺪ. ﻫﺮﭼﻪ ﺑﺎﻻ ﺗﺮ ﻣﯽ‌ﺭﻓﺘﯿﻢ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﻫﺎ ﺭﯾﺰﺗﺮ ﻭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻣﯽ‌ﺷﺪﻧﺪ ﻭ ﺟﻨﺐ ﻭ ﺟﻮﺵ ﻫﺎ ﺑﯿﺸﺘﺮ. ﺍﺑﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺭﺩ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﻭﺷﻦ ﺷﺪ.

با که گویم که مرا حال، دگر حالی نیست

اندر این خانه مرا کار، کسی کاری نیست

شهره عام شدم بس که تو را می خواندم

حال در شهر مرا جای، دگر جایی نیست

می زنم جار که دیدار تو دیگر هرگز

حیف ایام مرا یار، دگر یاری نیست

ای شهره به ناز، ناز کن تا بخرم
من بحر نیاز، باش تا جان بدهم
گر روی تو را به گل شباهت باشد
صد گل بدهم تا که گلم را ببرم

ما را غزل و شعر و دوبیتان کم بود
توصیف بهار و عشق باران کم بود
باید که تو را به دفتر عشف نهم
صد حیف که عمر روزگاران کم بود

من مست تو و ناز تو درمان من است
من تشنه به تو کلامت ایمان من است
هر شب به سحر نام تو تسبیح کنم
چون نام تو در خون و رگ و جان من است