مدتهاست تو را ندیده ام

نه دگر

نه مرا بر در معشوق دگر راهی هست
نه مرا همدم و همراهی هست
نتوانم که به محراب گذارم سجده
نه به می خانه مرا جایی هست
نه دگر ناز رخ خوب کشم
نه ز معشوق دگر بر سر من کاری هست
می گذارم گذر روزگه از قوت نیاز
نا امید این دل بی یار، که غم خواری هست

غروب را دوست خواهم داشت

اگر چه خورشید به خون خواهد کشیده شد

ولی خوب می دانم

که چندی بعد

ماه با دامن پر ستاره اش

عروس تاریکی خواهد شد

غروب را دوست خواهم داشت

هر چند ندای تاریکی است

اما خوب می دانم

که یاد تو

دلم را روشن خواهد داشت

آب
هر آن قطره که در باران است
هر چند شدید
تو را به یاد زنده می دارد
اگر چه جمع شوند در یک جا
مثال رود یا دریا
به وسعت یک اقیانوس
تو را به یاد زنده می دارد
و دیگر هیچ است
اگر چه سوز زمانه
هر آنچه قطره بر دل داشت
بلور برف کند بر دوش
که یا تو در وجود من
همیشه گرم می ماند