مدتهاست تو را ندیده ام

قانون من

رسام — Fri, 09 Jul 2010 02:57:04 +0000

قانون من شکسته خواهد شد بی آنکه کسی را برای آن توبیخ کنند.

قانون من

قانون من آب جاری است ،
قانون من بودن است،
قانون من زندگی است
و قانون من شکسته خواهد شد
بی آنکه کسی را برای آن توبیخ کنند.
من میدانم، این را من خوب می دانم اما … !
اما این قانون شکستنی
تا هست مرا زنده نگه میدارد
می جوشاند و می رویاند و پرورش میدهد.
اما قانون من شکسته خواهد شد … .

خانه من

رسام — Sat, 03 Jul 2010 17:14:49 +0000

خانه من

خانه من همین نزدیکی است

هر روز با خروس خوان خورشید

از خواب بیدار میشوم

خانه من در جنگل نیست

خانه من در کنار یک جاده خلوتی است

که تنها مسافرش خستگی است

و اگر خاطری برای من مانده باشد

شما هم او را خواهید دید

خانه من روی تپه و کوه نیست

خانه من همین جا است

جایی در کنار انتظار

انتظار یک بازگشت

فراموشم مکن

رسام — Tue, 22 Jun 2010 16:35:16 +0000

فراموشم مکن

من را در یاب

من آن خشکیده درخت بی برگم

من آن افتاده با سر موج بر ساحل

من آن برگ سفید بر سر دیوار همسایه

که دیگر یادی از من نیست

نشانی نیست

فراموشم مکن ای یار دیرینه

تو ای سبزینه خوشرنگ

تو ای موج خروشان

ای نامه صد برگ

فراموشم مکن

نگاهم کن

اگرچه دور افتادم

اگر چه خاموشم اما

اگر یادی زمن باقی است

صدایم کن

که این رویا

در این تاریک دنیا

به کابوسی بدل گشته

نه دگر

رسام — Sun, 13 Dec 2009 14:10:21 +0000

نه دگر

نه مرا بر در معشوق دگر راهی هست
نه مرا همدم و همراهی هست
نتوانم که به محراب گذارم سجده
نه به می خانه مرا جایی هست
نه دگر ناز رخ خوب کشم
نه ز معشوق دگر بر سر من کاری هست
می گذارم گذر روزگه از قوت نیاز
نا امید این دل بی یار، که غم خواری هست

غروب

رسام — Sun, 06 Sep 2009 09:47:36 +0000

غروب را دوست خواهم داشت

اگر چه خورشید به خون خواهد کشیده شد

ولی خوب می دانم

که چندی بعد

ماه با دامن پر ستاره اش

عروس تاریکی خواهد شد

غروب را دوست خواهم داشت

هر چند ندای تاریکی است

اما خوب می دانم

که یاد تو

دلم را روشن خواهد داشت

باران

رسام — Sat, 22 Aug 2009 17:29:41 +0000

آب
هر آن قطره که در باران است
هر چند شدید
تو را به یاد زنده می دارد
اگر چه جمع شوند در یک جا
مثال رود یا دریا
به وسعت یک اقیانوس
تو را به یاد زنده می دارد
و دیگر هیچ است
اگر چه سوز زمانه
هر آنچه قطره بر دل داشت
بلور برف کند بر دوش
که یا تو در وجود من
همیشه گرم می ماند

من و تو

رسام — Tue, 23 Sep 2008 11:43:52 +0000

گونه هایت شسته بارانی است \\//و زلفان سیاهت مشت یک پیمان \\//و لب هایت پر از لبخند \\//پر از شور و پر از غوغا \\//مثال قاصدک بر باد \\//به هرسو موج می خوردی \\//و من ، اینجا \\//کنار سرو صد ساله \\//نگاهت می کنم از دور \\//و افسوسی که با خود می برم بر گور

شروع بی پایان

رسام — Wed, 17 Sep 2008 03:29:57 +0000

سه ، دو ، یک و با یک پرش کار به پایان میرسد.این کار رو بارها امتحان کردم اما هر مرتبه موقعی که به خط پایان میرسم کار رو متوقف میکنم. اما امشب فرق داره. می خوام کار رو تموم کنم. بارها این رو امتحان کردم. امشب هم تا لحظه شروع توی ذهنم امتحانش کردم. برای آخرین بار. و دسته شروع رو پایین میدم. منتظر می مونم تا حرکت آغاز بشه. و می شمارم. ۱۰ ، ۹ و … تا اینکه به صفر میرسم. چشم هام رو می بندم. کمی صبر میکنم. بارها توی ذهنم مجسم کرده بودم که چه اتفاقی میفته. لحظه به لحظه. اما انگار همه اون تجسم ها پوچ بود. گویی از حرکت ایستاده بودم. چشم هام رو باز میکنم. اره اینبار خط پایان من رو نگه داشت.

برای دانستن تا چه حد باید از دست دهیم؟

رسام — Sat, 16 Aug 2008 15:03:43 +0000

دیگر مثل کوچه های محله شده بود. همیشه یک گوشه نشسته در زیر پوستین کهنه ای که سالها بر دوش داشت. مردم بی اعتنا از کنار او رد می شدند و گاهی هم سکه ای می انداختند. اما انگار دنیا دیگر برای او رنگی نبود. هر کس سکه ای برای او می انداخت او سنگی در کنارش می گذاشت. هیچ گاه معنی این کار او را نفهمیدم. از وقتی که به این محله آمده بودم روز و شب کار من هم این شده بود که به او خیره شده و رفتارش را نگاه کنم. هیچ گاه ندیدم غذایی بخورد. شاید هم شبها به دنبال غذا می رفت. دیگر خسته شده بودم. دیگر نمی توانستم تحمل کنم. بلند شدم تا همسنگرش شوم. بلکه از او بیشتر بدانم. اندکی در کنارش نشستم. صورتش در پشت پوستینش پنهان بود. نمی دانم از آفتاب تند تابستان فرار میکرد یا از مردم. داشتم از گرما می مردم از او پرسیدم چرا اینجا نشسته ای. او جوابی نداد. باز پرسیدم. دوباره و دوباره. بارها سوالم را تکرار کردم. داشتم نا امید می شدم. در دلم گفتم مردک کر است. داشتم بلند میشدم که چیزی زمزمه کرد. “برای دانستن تا چه حد باید از دست دهیم؟” از او معنی اش را پرسیدم. التماس کردم و جوابی نشنیدم. اری دیگر صبرم تمام شد و رفتم. از آن روز من هم مانند دیگران از کنار او عبور می کردم. بعد از مدتی او هم دیگر برای من مانند مسیر تکراری بود. زمان که بر دوش باد سفر می کرد و مردم در حیله زمانه غوطه ور می گشتند. تا اینکه روزی دفتر خاطرات خاک خورده من خود را به زمین انداخت. صفحه های دفتر خود را به این سو و آن سو می زندن. تا اینکه آن صفحه مرا به گذشته برد. “برای دانستن تا چه حد باید از دست دهیم؟” از پنجره بیرون را نگاه کردم. و او دیگر نبود. آنقدر در خود فرو رفته بودم که دیگر هیچ نمی دیدم. آنقدر دنیا گران شده بود که پول هرچند هم می بود کم بود. اما هرچه بیشتر تقلا می کردم که از این فریب بیرون بیایم گویی چیزی مرا به درون فرو می برد. و من دوباره مشغول خود شدم. تا اینکه چیزی در رگهایم جاری شد. چیزی به تلخی زهر مار. و شاید این تلخی بود که مرا از این تهی رها کرد. اری او به من سالها قبل جواب سوالم را داده بود. او از آن روز اولی که به آنجا آمدم جواب سوال من را داده بود. و من حتی در آن زمان آنقدر تهی بودم که خلا را حس نکردم و معنا را گم کردم. امروز کودکی آمد. در کنار من نشست و از من پرسید: … .

شکار

رسام — Mon, 11 Aug 2008 07:04:00 +0000

قهوه جان آماده بود. می دونستم که همیشه همین موقع از شکار بر میگرده. امروز قرار بود نسخه ای که بهش داده بودم رو از دارو خونه برام تهیه کنه. اون همیشه مراقب من بود. من گاها عصبانی می شدم داد میزدم. اما اون با آرامش یک قرص آبی از توی بطری در میاورد و به من میداد. آرومم می کرد. همه چیز زیبا میشد. هر دو میخندیدیم. اون توی چشمام نگاه می کرد و دستم رو به گرمی می فشرد. اما اخیرا دستاش سرد تر شده بود. چشمهاش دیگه آبی نبودند. شاید ایراد از من بود. در همین خیالات بودم که صدای در اومد. هوا بیرون سرد بود. داشت می لرزید. قهوه رو دستش دادم. یک لبخند زدم که به چیزی شک نبره.اون هم بسته قرصها رو با شکار امروزش به من داد. گفت تا دیر نشده یک قرص بخورم. توی اشپذخونه رفتم. لیوان رو داشتم آب میکردم که صدای فنجون قهوش اومد. می دونستم که تموم شد اون همیشه در کنار من خواهد بود. دیگه به کسی نگاه نخواهد کرد. رفتم بیرون. اروم یک گوشه خوابیده بود. اما بر لبانش لبخند بود. همیشه شکار اون رو خوشحال می کرد.قبل از اینکه شروع به تمیز کردن قهوه ها کنم یک قرص خوردم. می دونستم به آرامش نیاز دارم.دستمال رو برداشتم که زمین رو تمیز کنم. بدنم سرد شده بود. شعله شومینه رو زیاد کردم اما تاثیری نداشت. چشم هام رو بستم تا کمی آروم بشم. و دیگر … .