مدتهاست تو را ندیده ام

the faster you rise the harder you fall
نردبان این جهان ما و منی است.
 عاقبت این نردبان افتادنی است.
 لاجرم آن کس که بالاتر نشست.
 استخوانش سختتر خواهد شکست.

خوشحالم

خوشحالم از اینکه هنوز عده زیادی در ایران هستند که به خاطر پول زن و بچه و زندگیشونو رها نمی کنند و به فراموشی نمی سپرند. هنوز خوشحالم که رابطه پدر و مادری استحکامش بیشتر از جاهای دیگست. مردم می گن پول آسایش میاره اما تا کنون نشده کسی با پول اسایش داشته باشه. هر چی مردم پول دار تر میشن حصارهای خونشون بلند تر میشه. سیستم امنیتیشون قوی تر میشه. سگ شکاری میارن. مبادا کسی این اسایش رو ازشون بگیره.

تقدیم به معلم زندگی ام. کسی که در این مه دنیا نفس کشیدن را به من آموخت. کسی که او را همیشه مدیونم و تا ابد عاشقش خواهم ماند.

نمی دانم این خود خواهیست یا نه اما…

نفس هایم فدایت باد
قسم بر روح این دنیا
من این تنها، نمی خواهم
تنم بی جان
ولی جان بی تو هرگز نه
اگر چه اوج خود خواهی است
هر آنچه بر زبان دارم
ولی در این سکوت سخت
در این غوغای این دنیا
تویی معلول امایم
نفس هایم فدایت باد
ولی این عمر کوته را
جدا از تو نمی خواهم