مدتهاست تو را ندیده ام

دهانم خشک

ولی حرفم تر از باران چشمانم

و در این حال بی معنا

نشسته در کنار بغضوا مانده

نمی داند چه باید کرد

باران

باران
رعد و برق و باد کوبنده
دشت‏هایی سبز و بی‏پایان
بی‏پناه از هر چه طوفان است
دستهاشان یک گره بی انتها یک دست
منتظر بر قطره‏ای باران
چشم‏هاشان رو به آسمان است
ابر‏ها در هم
سایه‏ها گم گشته پنهان است
آسمان رو می‏کند بر دشت و می غرد
دشت می لرزد
می حراسد از خروش تیره ابران
لیک اما باز
می گشاید دست هایش را
تا که از آن ظلمت بی رنگ
قطره ای باران فرو ریزد

سکوت و باران

سکوت و باران
و در هوای انتظار
بهار هم می رسد
و باز من
نشسته در کنار پنجره
در انتظار دیدنت
و یا پیام رسیدنت
تو ای شکوفه عشق
که چون خورشید
در این هوای مه آلود
به روی شکسته من لبخند می زنی
هنوز منتظرم
هنوز که شاید
بهار با نسیم خود
تو را به من نوید دهد
بهار می رسد اما هیچ
و من
هنوز در این خیال
با یادت
و با عکس نشسته در قابت
خسته
در این سکوت محو
تو را به یاد خواهم داشت

در انتظار باران

زمین خسته
زمان ایستاده در منزل
صدا ها مرده در خوابند
همه آرام و آهسته
سکوتِ مرگ می دارند
ببار ای ابر بارانی
وغوغا کن
سکوت مرده من را
بزن بشکن تو رسوا کن
تو ای باران بی پهنا
بشوی این راه تنها را
بشوی از هر چه نامردیست
بروب از هرچه نا پاکیست
زمین و آسمان جاریست
بزن باران که دل هم نیز بارانیست