فراموشم مکن
من را در یاب
نه دگر
نه مرا بر در معشوق دگر راهی هست
نه مرا همدم و همراهی هست
نتوانم که به محراب گذارم سجده
نه به می خانه مرا جایی هست
نه دگر ناز رخ خوب کشم
نه ز معشوق دگر بر سر من کاری هست
می گذارم گذر روزگه از قوت نیاز
نا امید این دل بی یار، که غم خواری هست
آسمان، رود، زمین
آسمانش آبی
رودهایش جاری
خنده هاشان بی غرض
دوستانی بی هوس
دستهایی پر امید
می زنند چنگ به خاک
تا که از رزق زمان
روزگار طی بکنند
آفتاب اینجا
می دمد از مشرق
از پس دشت امید
سبز و تازه هر روز
می دمد عشق و طراوت بر دشت
روزگاران خوشنود.
توقف کوتاه
در این توقف کوتاه زندگی
گلی شکفته در این قلب پاره ام
و من در این خیال نا تمام
شگفت بر انچه بر دل نشانده ام
شکسته کوزه و ناتوان
چگونه عقل می کند مرا غضب!
و بیم میدهد ز سردی زمان
و در همان میان
ندایی از درون
به من امید می دهد
قسم دهد مرا به عشق
و سوز بی کرانه اش
و باز هم به این امید
سر دل شکسته را
به عشق گرم میکند
پیغام های تازه